|
|
|
Hoe het gaat met Josette:
Josette en Tanisha in Corfu augustus 2003 Wat is een bekkenfixatie ? Patienteninformatie, oktober 2003 Bekkeninstabiliteit Inleiding: De betrokkenheid van een ongevalschirurg
bij bekkeninstabiliteit concentreert zich in eerste instantie op ernstig
ongevalsletsel van de bekkenring met instabiele letsels aan voorzijde en
achterzijde. Het betreft vrijwel zonder uitzondering patiënten die in de acute
fase operatief behandeld worden. Vanuit deze ervaring, waarbij op operatieve
wijze de bekkenring zowel aan de voorzijde als de achterzijde weer vastgezet
wordt bestaat er een raakvlak met chronische
bekkeninstabiliteit. Het merendeel
van de patiënten met deze klachten hebben dit na een zwangerschap en bevalling,
maar ook na een ongeval, of soms zelfs spontaan, komen dergelijk chronische
klachten voor.Men moet zich
realiseren dat veel vrouwen tijdens de zwangerschap in enige mate last van
rugpijn of pijn in de bekkenstreek hebben. Slechts in een klein aantal gevallen
blijven deze klachten in ernstige mate bestaan na de bevalling. Hierbij speelt
een abnormale beweeglijkheid van de verschillende delen van het bekken mogelijk
een rol.Tot op heden is de behandeling van de patiëntencategorie met blijvend
invaliderende klachten een probleem. Behandeling met pijnstillers, bekkenband en
gerichte oefenprogramma's bieden niet altijd voldoende en operatieve
behandelingen zijn vaak teleurstellend gebleken. Met een kritische blik zijn de
beschreven operatieve behandelingen bekeken, waarbij vaak gebleken is dat
technieken zijn toegepast, die onvoldoende stabilisatie geven en om die reden
waarschijnlijk tot mislukken zijn gedoemd.Vanuit deze optiek is een visie
ontwikkeld, die geleid heeft toepassing van bij botbreuken bekende technieken
ter stabilisatie van de bekkenring. Voorbereidend onderzoek: De ziektegeschiedenis en een gedegen
lichamelijk onderzoek zijn essentieel, waarbij niet altijd een zekere diagnose
gesteld kan worden. Met name indien er verdenking bestaat op lage rug problemen
c.q. een hernia kan het stellen van de diagnose lastig zijn en is nadere analyse
ter aantoning of uitsluting van eventuele rugafwijkingen noodzakelijk.
Aanvullend röntgenfoto's van het bekken kunnen bij afwisselend staan op het
linker en rechterbeen een abnormale beweeglijkheid in de symphyse te zien geven.
De mate van beweeglijkheid is echter niet maatgevend, en zeker bij reeds langer
bestaande klachten wordt deze beweeglijkheid steeds minder, terwijl de klachten
blijven bestaan. De röntgenfoto's van het bekken moeten meer gezien wordt ter
voorbereiding op een eventuele ingreep. Er worden dan ook speciale opnames
gemaakt, die overeenkomen met de doorlichtingstechnieken die tijdens de operatie
gebruikt worden. Niet operatieve
behandelingsmethoden: Vele patienten hebben al een lang
traject van behandeling achter de rug. Het gebruik van een ondersteunende
bandage (bekkenband) is niet onbekend. De overige behandelingen bestaan uit
spierversterkende oefeningen, veelal begeleid door een fysiotherapeut, soms in
samenspraak met een revalidatiearts. Onder andere op de afdeling revalidatie van
het Erasmus Medisch Centrum en in het Spine & Joint Centre te Rotterdam
hebben een aantal artsen en therapeuten zich gespecialiseerd in deze
problematiek. Zij hebben methoden ontwikkeld om de diagnose te stellen en hebben
een speciaal trainingsprogramma opgesteld waarmee vaak een goede verbetering kan
worden verkregen. Een optimale niet
operatieve behandelingsmethode heeft altijd de voorkeur!! Operatieve
behandelingsmethoden: De gedachtengang dat een operatief
vastzetten van de overbeweeglijke bekkendelen dan de oplossing zal zijn lijkt
logisch. Echter blijvende resultaten van deze in het algemeen ingrijpende
operaties zijn niet goed voorspelbaar gebleken. De ervaringen met dergelijke
methoden voor bekkenpijnen na zwangerschap zijn helaas zeer beperkt. Wel bestaat
bij enkele centra in Nederland veel ervaring met operatieve stabilisatie van de
bekkenring bij breuken t.g.v. een ernstig ongeval, zoals ook op onze afdeling.
Vanuit deze ervaring willen we proberen toch een oplossing voor Uw probleem te
vinden. In de afgelopen jaar hebben we meer dan 150 patiënten operatief
behandeld, waarvan inmiddels een groep van 60 patiënten met een vervolg van
meer dan twee jaar. De voorlopige resultaten zijn in het merendeel van de
gevallen zeer hoopvol (75% verbetering). Wat houdt de
operatieve behandeling in? Indien er langer dan 12 maanden na de
bevalling nog steeds ernstige klachten blijven bestaan kan u eventueel in
aanmerking komen voor operatieve behandelingsmethoden als een optimale
conservatieve behandeling niet in verbetering heeft geresulteerd. De techniek is als volgt : Voorzijde
bekken:
(zie figuur 1) Figuur
1: Bekkenring gestabiliseerd met 2 plaatjes
+ schroeven aan de voorzijde (symfyse) en de achterzijde (hier alleen aan de
rechterzijde) met 2 lange schroeven.
stabiliseren
van de symfyse via een horizontale snede van 8-10 cm, juist op of onder de grens
van het schaamhaar. Het weefsel van de symfyse wordt vanaf de bovenzijde in de
vorm van een taartpunt met het direct daarnaast gelegen schaambot verwijderd en
ingezonden voor microscopisch onderzoek. Uit de (rechter) bekkenkam wordt
vervolgens een bottransplantaat gewonnen via een 5-6 cm grote snede. De grootte
van het bottransplantaat is vrijwel gelijk of iets groter dan het verwijderde
bot bij de symfyse. Het gewonnen transplantaat wordt in het defect van de
symphyse geklemd en vervolgens worden de beide delen van de schaamboog met een
plaatje en schroeven aan elkaar vastgemaakt om in de loop van 3-6 maanden tot
een volledige vergroeiïng van de beide schaambeenderen te kunnen komen. Bij de
wond over de schaamboog wordt een wonddrain achtergelaten om overtollig
wondvocht af te zuigen. Achterzijde
bekken: (zie
figuur 2 en 3) Figuur
2: Schematische voorstelling van de
achterzijde van de bekkenring: het SI gewricht van één zijde is weergegeven,
waarbij in twee richtingen wordt aangegeven hoe de plaatsing van de lange
schroeven moet zijn om voldoende houvast te hebben.
Figuur
3: Schematische voorstelling van de
belangrijke zenuwstructuren die bij de plaatsing van de lange schroeven gespaard
moet blijven. Deze zenuwen treden uit het bot door de openingen in het
heiligbeen die onder röntgencontrôle moeten worden gezien voordat tot
plaatsing van de schroef kan worden overgegaan.
beiderzijds
stabiliseren van de verbinding tussen het darmbeen en het heiligbeen (het zgn.
SI-gewricht) met een tweetal speciaal daarvoor ontwikkelde schroeven. De
schroeven zijn hol en worden over een tevoren ingebrachte metalen draad via een
klein sneetje in de bil (2 cm) ingebracht. Hiervoor is de correcte plaatsing van
de metalen draad met röntgencontrôle essentieel. In drie richtingen vindt
controle plaats volgens een vast omschreven techniek, waarna uiteindelijk over
de metalen draad de schroef van de juist lengte kan worden ingebracht. Na het
plaatsen van de schroeven worden de metalen draden verwijderd. Risico
van de ingreep: De
pijnklachten zijn i.h.a. het meest vervelend op de plaats waar het
bottransplantaat wordt gewonnen. Hoewel deze pijn in de loop van de eerste weken
vrij snel zal verminderen, bestaat er een kans dat het gevoel van de voorzijde
van het bovenbeen doof blijft. Dit wordt veroorzaakt door beschadiging van een
kleine zenuw in de buurt van de wond. De stabilisatie aan de achterzijde met de
speciale schroeven brengt een specifiek risico met zich mee. Deze techniek moet
onder zeer precise röntgendoorlichting plaatsvinden, waarbij de schroeven exact
op de juiste plek moeten worden geplaatst. Indien dit niet correct gebeurt kan
er beschadiging van zenuwen naar de
bil en het been optreden met
blijvende gevolgen. Wij vinden echter, dat in ervaren handen dit risico zo klein
is (<1%), dat dit bij de geselecteerde patientengroep met matig tot ernstig
invaliderende klachten verantwoord is.De
gevolgen van een eventuele zenuwbeschadiging kunnen zijn: •
gevoels-stoornissen van de buitenzijde van de kuit
en de voet, alsmede de voetrug en aan de onderzijde van de bil •
krachtsverlies van voetheffers en teenstrekkers of kuitspieren •
pijnklachten met uitstraling naar het been Indien
er sprake is van zenuwbeschadiging is het mogelijk dat de schroef die de oorzaak
is van de klachten moet worden verwijderd of vervangen. Met name de pijnklachten
zijn hinderlijk en kunnen leiden tot een verergering van de klachten t.o.v. de
situatie voor operatie. Waarschijnlijk is in zulke gevallen sprake van een
geringe irritatie van de zenuw, veroorzaakt door de schroef, die tegen de zenuw
drukt. Tot op heden is na
verwijdering van een schroef aangaande de pijnklachten steeds een goede
verbetering opgetreden van eventuele pijnklachten. Een volledige beschadiging
van een zenuwwortel is (nog) niet voorgekomen. Directe nazorg
tijdens opname en na ontslag Infuus, urinecatheter en wonddrain
zullen binnen 24-48 uur verwijderd worden. Reeds de dag na de operatie wordt U
door de fysiotherapeut uit bed gehaald. Hierbij mag volledig belast worden,
d.w.z. volledig steunen op het linker of rechter been afzonderlijk. In overleg
met de fysiotherapeut, de verpleging en maatschappelijk werk wordt met U bepaald
of aanpassing van de thuiszorg wenselijk is. Gestreefd wordt naar een opnameduur
van 5 tot 7 dagen. Behalve dat tijdens de operatie met de
doorlichtingsapparatuur een foto wordt gemaakt, zal tijdens de opname tevens een
CT-scan van het bekken vervaardigd worden om de positie van de SI-schroeven
nauwkeurig vast te leggen. In de nabehandeling wordt Uw eigen fysiotherapeut
weer ingeschakeld voor verdere begeleiding.
De duur van de fysiotherapie zal afhankelijk van het beloop 3 tot 6
maanden bedragen. U zult gedurende twee jaar regelmatig en
volgens een vast schema poliklinisch worden gecontroleerd. Behalve het verloop
van Uw klachten zal ook lichamelijk onderzoek en röntgenonderzoek van het
bekken plaatsvinden om de resultaten nauwkeurig te kunnen bepalen. Nadat op de
rontgenfoto een vastgroeien van de symphyse is gezien, is verder
rontgenonderzoek niet meer noodzakelijk. De controles vinden plaats na 6 weken,
3 maanden, 6 maanden, 1 jaar en 2 jaar na de operatie. Na 2 jaar wordt het
eindresultaat bepaald. Met grote dank aan ; Prof. Dr. A.B. van Vugt afd.
heelkunde-traumatologie UMC
St. Radboud Postbus
9101 6500
HB Nijmegen tel:
0243-615339 afspraken:
0243-613880 e-mail: a.vanvugt@chir.umcn.nl
Mijn verhaal na een bekkenfixatie: Mijn operatie van augustus 2000 is niet geheel geslaagd a.s. maandag 30 juli 2001 zal het fixatiemateriaal verwijderd worden. Er zijn nog een 2 tal operaties mogelijk die ik bij van Vugt kan laten uitvoeren, hier wil ik nog even mee wachten. Het vertrouwen in van Vugt is er echter zelf kan ik het nog niet opbrengen tot die tijd wil ik even ontspanning d.m.v. hydrotherapie en massages. Ik weet dat ik er nog lang niet ben maar heb even tijd voor mijn gezin en mijzelf nodig. groeten, Josette
10 januari 2003, Het komt er waarschijnlijk op aan de de zorgverzekeraar niet gaat vergoeden, voor de operatie in Duitsland inmiddels ben ik op zoek in Nederland gegaan, in februari heb ik een afspraak in het Amphia Ziekenhuis, waarbij onderzoek wordt gedaan naar onbegrepen rugpijn, mijn bezoek heeft als doel de onderrug, tusselwervelschijven en niet gericht op mijn bekken. De laatste maanden is de pijnmedicatie zo hoog dat het tijd wordt dat er iets gaat gebeuren, ik hoop dan ook van harte dat deze specialist een oplossing voor me heeft. 10 februari 2003, Vandaag ben ik in het Amphia Z.H, geweest bij de Anesthesioloog . Het begin van het gesprek liep wat stroef, daarna verliep het beter het hoorde bij het onderzoek, hij was geinteresseerd in hoe ik om ga met mijn klachten en wat voor invloed dit op mijn/ons leven heeft. Zowel sociaal gezien, en of er door de pijnklachten depressies zijn, geest en lijf werken toch samen. Of de klachten de reden zijn waarom ik niet meer werk en of er nog meer kinderen zouden komen, hij zei zelf ik ben misschien wat cru in de vraagstellingen maar dit is voor mij van belang. Deze benadering was dus confronterend maar tegelijkertijd had ik het gevoel van; deze man weet wat er door je heen gaat. Toch bleef het een vreemd gevoel hij sprak niet over de klachten of oorzaak dat deed hem niet zoveel, en dit was toch een andere kijk op de visie voor mij, ik heb/had mijn twijfels, hij zei het maakt mij niet zoveel uit of je scheurtjes in je tussenwervel hebt of b,i, hebt, je hebt pijn en daar moet je vanaf, ja graag HIHIHI. Hij is dus iemand welke symptomatisch behandeld. Als ik het allemaal goed begrepen heb, wordt ik 2 dagen in het ziekenhuis opgenomen, hierbij gaat hij me een peridurale pomp aanleggen welke elk uur vloeistof (medicatie) zal toedienen. Je zou het kunnen zien als een ruggeprik maar dan met een pomp dus een constante medicatie en ontstekkingsremmer. Tevens zou hij kunnen zien of er een lek in mijn wervels zit, 48 uur observatie dus. Daarna kan het 3 tot 6 maanden duren voordat ik kan zeggen of dit geholpen heeft Wellicht nog eens 2 dagen de pomp doen en dan moet het duidelijk zijn of ik hier bij gebaat ben. Ik ga dit proberen, ik kan elk moment gebeld worden de wachttijd is 2 tot 3 weken. Ik heb injecties gehad deze hielpen mij niet , maar nu is de medicatie voor een langere tijd zo ingesteld dat ik totaal niks voel en dus andere bewegingen (de normale) met mijn lijf ga maken waardoor je weer in balans zou kunnen raken, ik twijfel en heb ook gemengde gevoelens, maar ik ga dit proberen, stil staan is achteruit gang denk ik altijd. Twijfel is misschien niet het goede woord, Ik moet me even aanpassen op een andere kijk van de situatie.Jullie horen er weer van!! groetjes J. 18 februari 2003, De oproep om te komen was sneller als verwacht, helemaal niet verkeerd dus. Om 8.30 uur was ik in het Amphia z.h. De afdeling was schoon, verzorgd en de medewerkers erg vriendelijk, om 10.00 uur zou ik dus de ruggeprik krijgen met daaraan een computergestuurde apparaat waar de injectie in zat voor de pijnstilling en ontstekingsremmers. Erg vreemd naar de O.K. te gaan terwijl je gewoon bij bent, eenmaal aangekomen waren er 2 zusters en de arts, echter niet diegene welke ik gesproken had, hij stelde me op me gemak door precies te vertellen wat hij ging doen en ook was het hem zeer duidelijk waarom ik er was. De huid werd eerst verdoofd 2 maal voordat hij het buisje in mijn rug ging plaatsen, het laatste was een heel raar gevoel en de tranen kwamen spontaan op, niet van de pijn maar op de hoop dat dit nu eens zal gaan helpen. De verdoving werkte zo goed dat rechts (goede kant) totaal uitval had, volgens de arts zou dit met een uurtje weg gaan. Al vrij snel ging ik van de verkoever naar mijn kamer, en wachten hoe het zou uitpakken. De pijn links en in mijn onderrug was vrij snel al op de achtergrond, heel bizar.....helaas kreeg ik rechts heel erg veel pijn, ik had dus nog steeds uitval van mijn rechter been en kon totaal niets doen, ik moest met mijn handen mijn been heffen om in bed te kunnen draaien, het been was dus totaal verlamd. Het voelde net alsof het been dikker werd en er een enorme spanning op kwam, heel naar. Dit was van te voren niet verwacht, de bedoeling was om daar 48 uur aan de medicatiepomp een beetje te kunnen lopen. Ik was of in de rolstoel of op bed. Een rolstoel ben ik gewend echter niet dat ik er zelf niet uit kon komen, dit omdat ik direct als een pudding door mijn benen zakte. De medicatie is aangepast om te kijken of het gevoel in mijn been terug zou komen, dit is niet gelukt. De arts wilde eerst een andere behandeling doen, maar zag in dat ik de 48 uur al bijna had gehad. 20 februari om 6.30 uur werd de pomp eraf gehaald, en dus maar hopen hoe het met mijn been zou zijn. Ik zat er best over in , ook omdat de verpleging aangaf dit is niet goed. De arts zei dat rond 10.00 uur het gevoel toch wel terug moest zijn, het was wel minder maar ik kon nog steeds niet erop staan. Ik heb tot ´s avonds nauwelijks erop kunnen staan, en heb dagenlang pijn en een raar gevoel gehad. Het is dus toch goed gekomen, wat was ik blij zeg! 26 maart 2003 Bezoek aan Amphia z.h. om ervaring van de medicatiepomp toe te lichten. In totaal ben ik 2 weken redelijk tot pijnvrij geweest, dit was ook te zien. Mijn looppatroon zag er normaal uit, dus goed, ik liep eindelijk weer eens recht! Heel langzaam kwam de pijn weer terug, maar wel op een manier dat ik er mee kon omgaan en me niet belemmerde in mijn bezigheden. De pijn ging op en neer en persoonlijk ben en was ik zeer positief over deze behandeling, ik was ook zeer benieuwd wat de arts zou zeggen, ik hoopte dat hij de behandeling nogmaals wilden doen om de pijn op deze manier toch te kunnen doorbreken. Hij vond me zeer positief overkomen en was ook blij met de behandeling, toch herhaalt hij de behandeling niet, hij wil gaan opereren, hij is er van overtuigd dat mijn tussenwervelschijven niet goed zijn en deze gaat hij d.m.v. een invasieve operatie behandelen. Deze operatie is hetzelfde als wat ze me in Duitsland adviseerde, Blije tranen rolde over me wangen dat had ik dus niet verwacht. Ik kan elk moment opgeroepen worden, begin juni. Wel heeft hij ook duidelijk aangegeven dat hij alleen mijn lage onderrug problemen kan behandelen en niet mijn bekken.Stilletjes hebben mijn partner en ik hoop dat de pijn in het bekken dan ook zal verminderen. Zodra ik een oproep krijg of behandeld ben horen jullie weer van me. tot gauw! 31 mei 2003 Op 19 mei kon ik geopereerd worden, omdat wij de 21e op vakantie waren heb ik dit afgezegd, ik hoop in de 1ste week van juni meer te horen! 19 juni 2003 De oproep kwam later dan verwacht, helaas zag ik het allemaal niet zo zitten vanwege behoorlijke keelpijn en koorts, dit werd niet minder. 23 juni zou ik dus behandeld worden. In het weekend nog langs de dokterspost geweest deze vond een antibiotica kuur niet nodig omdat dit zo snel niet zou helpen. OK. Dus op naar Breda. Het ging allemaal heel vlot. Ze hebben eerst de huid rondom mijn tussenwervel verdoofd daarna vloeistof in de wervel (tussen S1 en L5) gespoten. Met een naald en d.m.v. rontgendoorlichting kon de arts zien hoe het met deze tussenwervel was. Dit was overigens helemaal niet prettig, ik moest even 3 keer slikken van wat is dit nou weer. Hij nog leuk vragen is dit de pijn die je voelt, nee maar dit is ook helemaal niet fijn. Wat opmerkingen letterlijk over mijn rug dat ik een wervel zou missen?? De 6e, ik weet nog steeds niet welke, enfin dit komt in 10 % van de gevallen voor en hoeft niet de pijn te veroorzaken. De tussenwervel op zicht schijnt in tact te zijn, Gelukkig! Maar ergens ook weer niet, want hij kon dus verder niks doen. Behalve een vloeistof voor de pijn in te spuiten. En dus 6 weken afwachten of dit baat zal hebben. Hij was er niet helemaal overuit en wist het even niet meer, zijn reactie was dat hij er even over na moest denken. En dat was het, terug naar de kamer. Ik sloeg werkelijk helemaal dicht, want een echte behandeling heeft er niet plaatsgevonden, althans de behandeling welke wij verwacht hadden. Nu dus 8 weken wachten (i.v.m. vakantie) en hopen dat hij er over nagedacht heeft hoe nu verder. Eenmaal thuis toch nog even langs mijn eigen huisarts. Ontslagbrief meegenomen waarop stond; discopathie, versleten tussenwervelschijven, helaas heb ik van de arts zelf hier niks over gehoord, maar baart wel zorgen. Ik was bij de huisarts nog steeds voor mijn keelpijn, wat blijkt een fikse keelontsteking dus alsnog een antibiotica kuur! Binnen 3 dagen over, hij was ook niet echt blij met zijn collega maar goed ik ben er vanaf. Later weer update na 8 weken. Josette Vanaf juni 2003 tot heden is er geen update meer geweest. Ten eerste kwam dit door de geplande vakantie naar Griekenland, na terugkomst heeft mijn partner zijn nieuwe motor opgehaald, na een week kreeg hij een ongeluk, aangereden tijdens zijn weg naar zijn werk. In het begin leek het erop dat hij met 6 weken weer uit de voeten kon, hij had zijn bekkenkam gebroken (voorkant) hoe is het mogelijk! Ook had hij een scheurtje opgelopen bij zijn bekken, zeer waarschijnlijk heeft hij daar een straatbacterie opgelopen. Een zeer heftig Pseudomonas, hij heeft 4 maanden in het ziekenhuis gelegen, met daarna de nodige operaties en bezoeken. En ik dus zuster hier thuis was! Gezien we wekelijks in het ziekenhuis waren............hadden we het daarmee wel gehad...........tja toch de pijn en beperkingen blijven........gezien de situatie hebben we alles op een laag pitje gezet en dmv huisarts en fysiotherapie de weg voortgezet. Nadat hij in april weer wat kon werken, kwam meer rust en voelde ik weer dat ik verder moest kijken, helaas is in deze periode mijn lieve vader zeer ziek geworden, en in mei overleden. Ik denk dat jullie begrijpen waarom het hier even stil was. In juni 2005 ben ik pas weer gaan shoppen om het zo maar te zeggen! Nee ik ben bij een bekende aangekomen, en wel bij Jan Mens, hij heeft mij eerder gezien in het SJC in Rotterdam in het jaar 1998 en in 2000 einde van de revalidatie.
Back to Top |
